هیچ اگر سایه پذیرد ما همان سایه هیچیم

در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم _______________ لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی


	او کیست؟ یادش بخیر حالا باید آرزوی چنین افرادی رو بکشیم از زندگی برامون چی مونده؟ صبح تا شب کار کردن کارههای بی احساس و ...و تمام لذت رو در خریدن لوازم آسایش کردن و... اما همه می دونیم دنبال چی میگردیم همه جا تو هر کاری دنبال این هستیم که از تنهایی در بیایم اما نمیشه زود تنها میشیم فکر میکنیم با پول میشه از تنهایی فرار کرد اما بیشتر تنها میشیم تمام لذت زندگی شده پول و سکس توآسمون خراشها میخواهیم یه شهر ایجاد کنیم که از اون بیرون نیایم کجا داریم میریم؟ چی میخوایم؟ حتی موسیقی رو هم دیگه برای تحریک معنوی و عرفانی نمیخوایم میخواییم یه صدا و شعر آسون بشنویم که بالا پایین بپریم دلم واسه خودم میسوزه که اسم آدم رو یدک میکشم زمانه زمیمون دمی کم نمود سپس ناسزا نامش آدم نمود از نوشته هام دلگیر نشید اگر آدمیت اینه...واقعا بیزار شدم از آدمی! سیمای سرمایه داری سرمایه داری "پول"را جانشین "خدا" و "تولید" را جانشین "توحید" و "اقتصاد" را جانشین "عشق" و "قدرت" را جانشین "حقیقت" و" لذت " را جانشین "کمال" و"سلطه بر طبیعت" را جانشین"سلطه بر خویش " کرده است. دیگر چون گذشته پرستنده کمال ...ارزش...زیبایی ها...خیر..آفرینندگی..جود...نیست بلکه پرستنده دو چیز است: *"سرمایه" و "سکس"* از علی شریعتی او کیست؟ او همانست که در گرداب تنهایی در آغوش طوفان گرفتاری به چنگال خونین دنیایی از عمق وجود خسته می خوانی تو او را میخوانی همان هنگام که خود را تنها ترین موجود آفرینش می یابی همان هنگام که خود را دشنام پست آفرینش می نامی همان دم که اشک بی کسی بر گونه می بینی تو او را میخوانی او همان است که در لحظه پر تردید یک گناه در میان شک و یقین یک عمل بر تنت لرزه می اندازد و گوید که ...نه...! تو او را میخوانی او نمیخواهد عصمت پاک ترا آلوده بیند اما دوست خاکی تو... با قلب سیاه و سنگی اش.... همان او که از عشق توخود را سینه چاک می داند برای یک لذت پست تمام عصمتت را سراسر غرق در گندابه می خواهد تو او را میخوانی او کیست؟ آری او خداست. \|+\| نوشته شده توسط نی نوازی غریب در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386 \|


	بیزارم از این بی هیچ دردان گر پرده عشق مطربان راست کنند اسرار ازل را یک به یک فاش کنند هر زخمه که بر تن تار زنند چند ناله و فریاد به صد ناز زنند چون دست از همه پردها بر گیرند از مویه به ناله عشاق پر گیرند هرگوشه روند دمی می گریند چون نغمه بر آسود با فغان می گریند هم کرد بیات و ماهور و هم افشار زنند چون غمی بخوانند سپس شاد زنند شعر بالا واقعا در وصف اساتیدی چون مرحوم سید خلیل عالی نژاد سروده شده این شعر پایین هم از صغیر اصفهانیه که استاد عالی نژاد در اثری به نام مژده میلاد اجرا کرده گوش دادن این کار برای من که خسته کننده نیست و همیشه تازه است دوست دارم اگر این کمترین رو قبول دارید زحمت بکشید در خلوت خودتون این آهنگ هشت دقیقه ای روگوش کنید رو نظرتون رو برام بگید. برای گوش دادن مژده میلاد کلیک کنید ای عاشقان خسته جان یار آمده یار آمده از خلوت آن جان جهان، اینک به بازار آمده آن طلعت زیبنده را، آن عارض رخشنده را آن اختر تابنده را، هنگام دیدار آمده ساقی بزم کبریا، بودند یک دور انبیا ساقی کوثر حالیا با جام سرشار آمده قد افلحش ذکر زبان، گوئی که آن قدسی بیان از داستان عاشقان، اینجا بگفتار آمده تا حق‌پرستان برملا گیرند یزدان را لقا ز اطلاق و غیب و اختفا، در قید اظهار آمده در دور گیتی از وفا، در هر زمان در هر کجا بر انبیا و اولیا، یار و مددکار آمده حق خواسته جل علا اثبات خود را بر ملا با ذوالفقاری شکل لا، بر نفی کفار آمده سازد صغیر از جان رقم، اوصاف او را دم به دم کز لطف آن بحر کرم، طبعش گهربار آمده \|+\| نوشته شده توسط نی نوازی غریب در چهارشنبه دهم مرداد 1386 \|